سینا

خدا حافظ

همین حالا که من تنهام خدا حافظ به شرطی

که بفهمی تر شده چشمام خدا حافظ کمی غمگین به

یاد اون همه تردید به یاد آسمونی که منو از چشم تو

میدید اگه گفتم خدا حافظ نه این که رفتنت ساده است

نه این که میشه باور کرد دوباره آخر جادست خدا حافظ

واسه این که نبندیم دل به دریا ها بدونیم بی تو با تو

همیشه از این دنیا خدا حافظ همین حالا خدا حافظ

بوسه یعنی مُنتهای عاشقی                    بردلت بارد بلای عاشقی
بوسه یعنی من دگرما گشته ایم               باهوای کوی دل آغشته ایم
بوسه یعنی مهرمن تقدیم تو                    خاطراتش مانده درتقویم تو
بوسه یعنی غنچه گلهای باغ                    بوسه می سازد تنت را داغ داغ
بوسه یعنی هجرمان پایان گرفت               درد بی درمانمان درمان گرفت
بوسه یعنی اشتیاق هردولب                   بوسه یعنی طعم شیرین رُطب
بوسه یعنی داد بی آوای دل                   چون زنی برلب بگویی وای ِ دل
بوسه گاهی معنی مهرپدر                      بردل مادربیاندازد شرر
بوسه گاهی معنی هجر و فراق                لحظه تلخ جدایی ،انشقاق
بوسه گاهی بوی شهوت می دهد           مزّه هتک وجسارت می دهد
بوسه گاهی جای معنای سپاس            گیرد و، تا لطف را دارند پاس
بوسه ی« جاوید » بر دست کَسی           کو بگیرد حق کَس از ناکَسی

زندگی یعنی مسیری رو به آب ، زندگی یعنی نه بیداری نه خواب

زندگی یعنی سرای امتحان ، زندگی یعنی در ان عاشق بمان

زندگی یعنی کمی و کاستی ، زندگی یعنی دروغ و راستی

زندگی یعنی صفا ، مهر و وفا ، زندگی یعنی ستم ، جور و جفا

زندگی یعنی سفر ، راهی دراز ، زندگی یعنی جهانی رمز دار

زندگی یعنی مهی در پشت ابر ، زندگی یعنی بلا و درد و صبر

زندگی یعنی دو روزی میهمان ، زندگی یعنی فریب میزبان

عشق یعنی با تو خواندن از جنون ، عشق یعنی سوختنها از درون

عشق یعنی سوختن تا ساختن ، عشق یعنی عقل و دین را باختن

عشق یعنی دل تراشیدن ز گل ، عشق یعنی گم شدن در باغ دل

عشق یعنی تو ملامت کن مرا، عشق یعنی می ستایم من تو را

عشق یعنی در پی تو در به در ، عشق یعنی یک بیابان درد سر

عشق یعنی با تو آغاز سفر ، عشق یعنی قلبی آماج خطر

عشق یعنی تو بران از خود مرا ، عشق یعنی باز می خوانم تو را

عشق یعنی بگذری از آبرو ، عشق یعنی کلبه های آرزو

عشق یعنی با تو گشتن هم کلام، عشق یعنی انتظار یک سلام

عشق یعنی دستهایی رو به دوست ، عشق یعنی مرگ در راهت نکوست

عشق یعنی شاخه ای گل در سبد ، عشق یعنی دل سپردن تا ابد

عشق یعنی سروهای سر بلند ، عشق یعنی خارها هم گل کنند

عشق یعنی تو بسوزانی مرا ، عشق یعنی سایه بانم من تو را

عشق یعنی بشکنی قلب مرا ، عشق یعنی می پرستم من تو را

عشق یعنی آن نخستین حرفها ، عشق یعنی در میان برفها

عشق یعنی یاد آن روز نخست ، عشق یعنی هر چه در آن یاد توست

عشق یعنی تک درختی در کویر ، عشق یعنی عاشقانی سر به زیر

عشق یعنی بگذری از هفت خان ، عشق یعنی آرش و تیر و کمان ....

من اینجا ریشه در خاکم .

من اینجا عاشق این خاک از آلودگی پاکم .

من اینجا تا نفس باقیست می مانم .

من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم !

امید روشنائی گر چه در این تیرگی ها نیست ،

من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم !

من اینجا روزی آخر از دل این خاک ، با دست تهی

                                                               گل بر می افشانم .

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه ، چون خورشید .

سرود فتح می خوانم ،

و می دانم

تو روزی باز خواهی گشت !

اگر من جای او بودم
همان يک لحظه اول که اول ظلم ميديدم از اين مخلوق بی وجدان
جهانرا با همه زيبايی و زشتی بروی يکدگر ويرانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که در همسايه صدها گرسنه چند بزمی گرم عيش و نوش ميديدم
نخستين نعره مستانه را خاموش آندم بر لب پيمانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که ميديدم يکی عريان و لرزان ديگری پوشيده از صد جامه رنگين
زمين وآسمانرا واژگون بيصبرانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
برای خاطر تنها يکی مجنون صحرا گرد بی سامان
هزاران ليلی نازآفرين را کو به کو آواره و ديوانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
به گرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان
سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
به عرش کبريائی باهمه صبر خدايی
تاکه ميديدم عزيز نابجايی ناز بر يک ناروا گرديده خواری ميفروشد
گردش اين چرخ را وارونه بيصبرانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که ميديدم اين علم عالم سوز مردم کش
بجز انديشه عشق و وفا معدوم هر فکری در اين دنيای پر افسانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
چرا من جای او باشم
همان بهتر که او خود جای خود بنشسته و
تاب تماشای تمام زشتکاريهای اين مخلوق را دارد
وگرنه من بجای او چو بودم
يک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه ميکردم
عجب صبری خدا دارد
عجب صبری خدا دارد

عشق يعني سالهاي عمرسخت

 عشق يعني زهر شيرين بخت تلخ

عشق يعني خواستن له له زدن

 عشق يعني سوختن پر پر زدن

 عشق يعني جام لبريز از شراب

عشق يعني تشنگي يعني سراب

عشق يعني لايق مريم شدن

 عشق يعني با خدا همدم شدن

ديگه از خدا نمي خوام

كه تو رو برام بياره

نمي خوام كه دستت و باز

توي دست من بزاره

شعله سفيد بارون

تو و عكساتو سوزونده

پر نكش به آشيونم

ديگه حرمتي نمونده

خاطرت بمونه ما هم

كه يه آسمون ستاره

تو شبام جاتو گرفته

فرصت غم نمي زاره

پشيموني؛مي دونستم

كه دوباره بر مي گردي

گشتي اما توي خوابم

مث من پيدا نكردي

خاطراتم رو فروختم

به شباي بي سرانجام

حالا كه يادي نمونده

يادگارتم نمي خوام

تو يه ساده دل مي خواستي

فكر كنه عاشقش هستي

واسه روز مبادا

واسه وقتي كه شكستي

دفتر خيس چشاتو

واسه من وا نكني باز

آشناي نيمه راهم

بي تو آسونتره پرواز

گريه كن به حال و روزت

گريه كن كه ناگزيري

عشقي كه ساده فروختي

نمي توني پس بگيري

بودیم و کسی پاس نمیداشت که هستیم

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

زندگی را یک زمستان می نوشت                      بی بهانه او به باغ سرنوشت

 زندگی را می نوشت کوهی ز یخ                       جور دیگر مزرعه غرق ملخ

زندگی را از نگاه پنجره                                     می نوشت صوتی برای حنجره

زندگی را در کلامی مختصر                               می نوشت کودک سراسر دردسر

زندگی را کودکی با شور و حال                          می نوشت سخت در جوابش بی خیال

زندگی را کودکی تفسیر کرد                              آنچه بابا را ز بودن سیر کرد

زندگی را کودکی تعبیر کرد                                 آنچه که مامان من را پیر کرد

زندگی را کودکی انشا نوشت                            سخت بود بر او زندگی اما نوشت

برگ و باد:

باد، پیچید در ترانه ی برگ

برگ، لرزید از بهانه ی باد

 هر کجا برگ خشک بود ،افتاد

باغ نالید و گفت:

ـ ((باد ،مباد!))

در شگفتم، گناه باد چه بود؟

برگ ،خشکیده بود، باد ربود.

باد، هرگز نبود دشمن برگ

مردن برگ ،دست باد نبود .

زندگی ذره ذره می کاهد

خشک و پژمرده می کند چون برگ

مرگ ،ناگاه می برد چون باد،

زندگی ،کرده دشمنی، یا مرگ؟

برگ خشکم به شاخسار وجود

تا کی آن باد سرد، سر برسد

تو هم ای دوست، ذره ذره مکش!

تا نخواهم که زودتر برسد!

هرگز آرزو نکرده ام

یک ستاره در سراب آسمان شوم

یا چو روح برگزیدگان

همنشین خامش فرشتگان شوم

هرگز از زمین جدا نبوده ام

روی خاک با تنم که مثل ساقه ی گیاه

باد و آفتاب و آب را

می مکد که زندگی کند

بارور ز میل

بارور ز درد

روی خاک ایستاده ام

تا ستاره ها ستایشم کنند

تا نسیم نوازشم کنند

از دریچه ام نگاه می کنم

جز طنین یک ترانه نیستم

جاودانه نیستم

جز  طنین یک ترانه جستجو نمی کنم

در فغان لذتی  که پاکتر

از سکوت ساده ی غمیست

آشیانه جستجو نمی کنم!

در تنی که شبنمی ست

روی زنبق تنم

بر جدار کلبه ام که زندگیست

با خط سیاه عشق

یادگارها کشیده اند

مردمان رهگذر:

قلب تیر خورده

شمع واژگون

نقطه های ساکت پریده رنگ

بر حروف در هم جنون

هر لبی که بر لبم رسید

یک ستاره نطفه بست

در شبم که می نشست

روی رود  یادگارها

پس چرا ستاره آرزو کنم؟

این ترانه ی من است

 دلپذیر دلنشین

یادت باشه اگه نظر ندی نامردی

حتما نظر بده و ایم  آیدیتم بنویس

از دست این ایرانی ها

خیلی باآدم بد تا میکنن

تو خودت می فهمی چی میگم

سلام به همه من سینا هستم با تبریک سال جدید و آرزوی خوشبختی برای همه هموطنان امروز میخوام بعد از حدود یک ماه آپ کنم

امیدوارم خوشتون بیاد

نظر یادت نره

بچه ها یه لینک جالب ببینم تا کجا میری اینجا کلیک کن